1 Klubowe Zawody w Póbach Uciągu - Łódź 2006

Artur Makarewicz

Zapewne nie raz oglądaliście zawody strong manów (siłaczy), gdzie panowie o zdrowych posturach i niewiarygodnym umięśnieniu popisują się swoją siłą ciągnąc tiry czy samoloty (kto nie widział polecam serdecznie, oni naprawdę to robią!). Jasne jak słońce jest, że oprócz naturalnej krzepy o sukcesie decyduje trening, dieta i motywacja. Siłacze mieszkają więc na siłowni, odżywiają się i suplementują, a motywacją są dla nich rzesze piszczących fanek i intratny kontrakt w kieszeni.

Prawie te same czynniki grają rolę gdy w korytarzu uciągu staje pies północy. Noo …może nie do końca te same, bo motywacja znajduje się raczej w kieszeni właściciela i jest tłustym kawałkiem wędzonki a nie piszczącą nastolatką. Należy dodać, że psy północy mają trudniej! Tak, mają zdecydowanie trudniej, bo nie jest im dane cieszyć oka widokiem wędzonki, musza na słowo uwierzyć, że ona w tej kieszeni jest (regulamin). W końcu ich zadaniem nie jest uciąg efektownego jumbo-jeta a jedynie wózka obładowanego betonowymi klockami i ostra walka by ten niezwykle widowiskowy, dedykowany rasom północy sport zdobył choć cień zainteresowania polskiej publiki.

17 września tego roku, w Łodzi malamuty oraz siberian husky stawiły się by rywalizować o miano najsilniejszego psa I Klubowych Zawodów w Weightpullingu i zainteresować tą dyscypliną właścicieli i miłośników ras północy. Nie dość, że pogoda za nic nie przypominała klimatu Arktyki, to jeszcze dodatkowym utrudnieniem dla naszych siłaczy były rozgrywające się w tle emocjonujące jak nigdy BISy wystawy krajowej V grupy. Mimo tego psy dały z siebie wszystko i dokonały niemożliwego – nie minęło wiele czasu gdy korytarz został otoczony przez widzów, którzy ze zdziwieniem i uznaniem przyglądali się podejmowanym próbom. Na tym właśnie polega główna przewaga zawodów w pullingu nad zawodami zaprzęgowymi – obserwatorzy otrzymują swoją dawkę wrażeń i zamiast kurzu za odjeżdżającym zaprzęgiem mogą obserwować każde drgnienie napiętego mięśnia, każde zastrzyżenie uchem towarzyszące obietnicy rychłego zanurzenia zębów w przepysznie tłustej wędzonce.

Startowały psy i suczki rywalizując w odpowiednich dla siebie kategoriach wagowych. Gdy do korytarza wszedł Unkas, rosły prawie pięćdziesięciokilogramowy alaskan malamute nikt nie wątpił, że zaczął się pojedynek w klasie super ciężkiej i za chwilę zacznie się bicie rekordów. Unkas faktycznie pociągnął największy tego dnia ładunek (700 kg), jednak taki sam wynik zaliczył jeszcze siberian Max i alaskanka Jazda. Zawody miały więc trzech zwycięzców, a dodatkowo uhonorowano zwycięzców każdej z kategorii. Zawody rangi mistrzowskiej zostałyby jednak rozstrzygnięte w takim przypadku na korzyść Maxa. Decydujący byłby współczynnik masy ciała do uciągniętego ciężaru, który w przypadku lekkiego husky jest dużo korzystniejszy niż dla malamutów. Malamut aby wygrać z husky musi po prostu pociągnąć więcej. Pozostaje więc powrót na siłownię i morderczy trening, albo … po prostu większa porcja wędzonki?

Serdecznie dziękujemy Sforze Nakielskiej za pomoc w przygotowaniu zawodów!

Galeria Zawodów

WYNIKI